Szacunek to wartość obecna w każdej kulturze, lecz rozumiana inaczej.
W świecie materialnym kształtują go tradycje, obyczaje, religie i zwyczaje różnych kontynentów. Inaczej okazuje się szacunek w społeczności muzułmańskiej, inaczej w żydowskiej czy afrykańskiej, a jeszcze inaczej w naszym środowisku. Wszędzie ma on swoje formy, swoje parametry – lecz wszystkie dotyczą świata materii.
Czy podchodzimy do Duszy tymi samymi kryteriami, którymi mierzymy świat materialny? Czy też uczymy się wchodzić w przestrzeń Duszy poprzez świat energii – poprzez czucie i poczucie w ciele? To jest kluczowe rozróżnienie.
Świat materii i świat energii to dwa różne światy. W pierwszym szacunek budują kultury i konwenanse. W drugim – w świecie Duszy, świecie Stwórcy – szacunek wyraża się w odczuwaniu, w komunikacji wewnętrznej, w dotykaniu serca.
Ucząc się obcego języka, kupujemy rozmówki albo studiujemy gramatykę.
To forma szacunku wobec ludzi, do których jedziemy. Ale Dusza nie przyjmie szacunku na takich warunkach. Jej językiem jest cisza, czucie i wewnętrzne zrozumienie.
Dlatego jako uczniowie Nauk Kościoła Naturalnego powinniśmy pytać siebie:
– Czy czuję Duszę w swoim ciele?
– Czy dotknąłem jej w sercu?
– Czy potrafię nawiązać z nią komunikację, aby zrozumieć, jakiego szacunku ode mnie oczekuje?
Dzisiejszy dzień niech stanie się praktyką. Ćwiczmy uważność w ciele, uczmy się słuchać swojego wnętrza, próbujmy poczuć obecność Duszy. To pierwszy krok, by zrozumieć, jak szacunek rodzi się w świecie energii – innym niż wszystkie kultury świata materii.