Kościół Naturalny traktuje Serce jako Świętość — mistyczną przestrzeń, przez którą Dusza Człowieka rozmawia z Człowiekiem. To właśnie tam, w centrum naszego istnienia, mieszka Dusza Fizyczności, czyli kolektyw dusz wszystkich komórek i organów. Serce jest więc miejscem, w którym spotykają się wszystkie poziomy życia — duchowe i fizyczne.
A jak traktuje Serce współczesny człowiek? Człowiek odszedł od szacunku do własnego Serca. Stało się ono dla wielu „osłem” niosącym wszystkie problemy, żale i lęki tego świata. Zamiast dawać mu Pokój i Miłość, człowiek nieustannie obarcza je napięciem, pośpiechem i niezrozumieniem.
Serce nie jest maszyną. Serce jest mostem między Wolą Człowieka a Wolą Stwórcy. Każda nasza decyzja, nawet ta najmniejsza, odciska się w jego przestrzeni. Jeśli decyzje są pełne niepokoju, Serce staje się przygniecione; jeśli są Pokojowe, Serce rozkwita i prowadzi nas w harmonii z Planem Stwórcy.
Dlatego dziś zatrzymajmy się w ciszy i zapytajmy siebie:
Czy ja słucham swojego Serca, czy tylko zrzucam na nie ciężar swojego życia?
Czy pozwalam mu oddychać Miłością, czy duszę je stresem i chciejstwem?
Niech dzisiejszy dzień stanie się dla nas dniem pojednania z własnym Sercem. Przyłóżmy dłoń do piersi, wsłuchajmy się w jego rytm i poczujmy, że każde uderzenie to rozmowa Duszy z Sercem.
Od tej rozmowy zależy cały nasz świat — wewnętrzny i zewnętrzny.