Pokój przez Miłość to to, czego Człowiek potrzebował, potrzebuje i będzie potrzebował zawsze – w każdym momencie swojego życia. Nie jest to idea odświętna ani duchowość oderwana od codzienności. Jest to sposób bycia, który przenika najprostsze czynności dnia.
Człowiek zapędzony w materii, pozbawiony głębszego zrozumienia, często nie czuje potrzeby bycia ze Stwórcą. Jego dzień wypełniają obowiązki: muszę wstać, muszę iść do pracy, muszę posprzątać, muszę zrobić zakupy, muszę ugotować obiad. Życie staje się listą zadań, a nie doświadczeniem.
A co, jeśli słowo „muszę” zamienimy na „chcę”?
Nie z przymusu, lecz z nowego podejścia.
Chcę pójść do pracy z Miłością.
Chcę posprzątać z Miłością.
Chcę zrobić zakupy w spokoju.
Chcę ugotować posiłek z uważnością i Miłością.
Sprzątanie wykonane z Miłością przynosi radość. Codzienne zakupy przeżywane w spokoju stają się chwilą obecności. Gotowanie posiłku ze spokojem i Miłością daje spełnienie, harmonię i głęboką satysfakcję. Są to drobne zmiany, które mają ogromną moc.
Gdy Człowiek zmienia swoje nastawienie do codziennych zajęć, zmienia się całe jego życie. Pokój nie musi być tworzony na siłę – on buduje się sam, gdy Miłość staje się fundamentem każdego gestu.
Dlatego bądźmy uważni.
Bądźmy spokojni.
Bądźmy świadomi.
Miłość do Stwórcy nie jest deklaracją – jest gestem. Jest obecna w myśli, w słowie i w działaniu. Tak właśnie kieruje się Dziecko Stwórcy: nie przez przymus, lecz przez Miłość, z której rodzi się Pokój.
Miłość nie jest „od święta”. Miłość przejawia się w małych rzeczach – codziennie.