Ciało nie zostało dane Człowiekowi wyłącznie po to, aby zapewnić komfort. Nie zostało stworzone jedynie do pracy, do wykonywania obowiązków, do podtrzymywania codzienności. Ciało jest narzędziem Duszy. Jest przestrzenią, przez którą Dusza może realizować swoją misję w świecie fizycznym.
Stwórca stworzył Człowieka w postaci fizycznej po to, aby poprzez ciało mógł siać Pokój przez Miłość. Aby w interakcji z planetą, z drugim Człowiekiem, z naturą i z całym Wszechświatem budować przestrzeń harmonii. Ciało jest mostem między tym, co duchowe, a tym, co materialne. To przez ciało myślimy, mówimy, działamy. To przez ciało możemy dawać Pokój — albo chaos.
Czy mamy tego głęboką świadomość? Czy czujemy, że ciało to tętniąca energia, która może nieść Pokój? A może traktujemy je jedynie jako mechanizm do pracy, sprzątania, prania, realizowania zadań? Jeśli większość naszego czasu wypełnia automatyzm, jeśli funkcjonujemy jak roboty, bez refleksji nad sensem, to czy nie utknęliśmy w maciupeńkim wyrywku życia, który nazywamy „rozumem”?
Ciało nie jest przypadkiem. Jest darem. Jest żywą energią Pokoju, którą możemy przekazywać planecie. Każdy gest, każde słowo, każda decyzja przechodzą przez ciało. Pytanie brzmi: co z tej energii rozumiemy? I co z niej darujemy światu?
Czy poprzez ciało budujemy Pokój, czy tylko podtrzymujemy system przetrwania? Odpowiedź nie leży w teorii. Leży w codziennym wyborze. Bo to od nas zależy, czy ciało stanie się narzędziem Miłości — czy jedynie narzędziem wykonywania obowiązków.