Pierwotna natura Człowieka była inna niż ta, którą znamy dziś. Była czysta, bliska Duszy, oparta na zrozumieniu i naturalnym szacunku. Jednak środowisko przez wieki kształtowało Człowieka, oddalało go od jego Źródła i wytwarzało nawyki, które często nie mają nic wspólnego z prawdziwym życiem Duszy.
Aby dać szacunek Duszy, musimy odnaleźć i zaprzyjaźnić się z naszą pierwotną naturą. To ona wie, jaki szacunek Dusza przyjmie i z jakim szacunkiem się utożsami. To ona rozumie Duszę w pełni, bo została stworzona w harmonii ze Stwórcą. Dopiero powrót do tej natury pozwoli nam dawać szacunek nie tylko swojej Duszy, ale i innym Duszom – w sposób prawdziwy i naturalny.
Wyzwanie polega na tym, że bardzo daleko odeszliśmy od tej pierwotnej natury. Żyjąc w świecie systemów, kultur i nawyków, zbudowaliśmy wokół siebie „kręgosłup” środowiskowych schematów. Ten kręgosłup podtrzymuje nas w codziennym funkcjonowaniu, ale odgradza od Prawdziwego Zrozumienia.
Czy jesteśmy gotowi go złamać? Nie zrobi tego za nas nikt – to my sami musimy podjąć ten krok. Złamanie starego, środowiskowego kręgosłupa oznacza narodzenie się na nowo – powrót do naturalnej relacji z Duszą i do Pokoju, jaki daje nam Stwórca.
Dlatego dzisiejszy dzień niech stanie się czasem refleksji:
– Czy mam odwagę rozpoznać swoją pierwotną naturę?
– Czy jestem gotów zrezygnować z iluzji, które narzuciło środowisko?
– Czy potrafię dać Duszy taki szacunek, jakiego naprawdę oczekuje?
Zapraszam, abyśmy wspólnie rozpoczęli tę analizę. Bo tylko powracając do pierwotnej natury, możemy w pełni zrozumieć, kim jesteśmy i czym jest nasza Dusza.