Człowiek, który zrozumiał radość płynącą z dawania, wchodzi w przestrzeń, gdzie jego Dusza Fizyczności zaczyna wzrastać i świecić nowym światłem. Budując wspólnotę, w której każdy wnosi coś od siebie, tworzymy środowisko, w jakim Dusza może oddychać pokojem. To środowisko jest kluczowe — bo miejsce, w którym przebywamy, wpływa na nasze samopoczucie, na jakość emocji, a w konsekwencji na rozwój całej struktury człowieka. W Kościele Naturalnym mówimy, że miejsce, które promieniuje dawaniem, staje się przestrzenią Duszy; a tam, gdzie panuje pragnienie brania, powstaje ciężar i stagnacja.
Człowiek został stworzony po to, by dawać. Gdy dawanie staje się jego radością, Dusza Fizyczności powiększa się, a w człowieku rośnie światło. Ten prosty test — czy dawanie sprawia mi przyjemność — pokazuje, jak blisko Duszy jestem. Ci, którzy uczą się czerpać radość z samego aktu dzielenia się, zbliżają się do swej duszy fizyczności. Dawanie nie jest obowiązkiem, ale naturalnym przepływem.
Wszystko, co istnieje, uczy nas prawa kreacji: Słońce daje i równocześnie otrzymuje. Podobnie Człowiek — im więcej z Siebie daje, tym więcej otrzymuje z powrotem. Kiedy energia krąży, Dusza rośnie. Gdy ją zatrzymujemy, następuje zastój i oddalenie od Duszy.
Dlatego tak ważna jest nauka dawania i przyjmowania energii — tak jak w ćwiczeniu tworzenia kuli światła między dłońmi. Gdy aury obu rąk spotykają się, pojawia się subtelne tarcie pól, czasem widoczne jako iskrzenie. Człowiek może poczuć przepływ, lekki podmuch energii. W ten sposób zaczyna rozumieć, że światło nie jest zewnętrznym zjawiskiem, lecz żywą materią, z której zbudowana jest jego własna istota.
Rozwój Duszy mierzy się nie ilością lat ćwiczeń, lecz zdolnością do odczuwania i widzenia. Im większa Dusza, tym szersze postrzeganie. Dusza Fizyczności posiada własną świadomość — często dziecięcą, beztroską — i gdy człowiek nauczy się ją słyszeć, odzyskuje w sobie radość dziecka. W sercu zamieszkuje zarówno Dusza serca, Dusza Fizyczności, jak i Duch Człowieka.
Jednym z największych zadań człowieka jest nauczyć się szanować emocje — swoje i innych. Szacunek do emocji jest szacunkiem do Duszy Fizyczności, która przez emocje się wyraża. Nie trzeba akceptować sposobu, w jaki ktoś te emocje manifestuje, lecz należy uszanować samą ich obecność. Gdy uznajemy emocję, lecz nie pozwalamy jej nas ranić, budujemy Pokój.
Nie szanując emocji drugiego człowieka, odcinamy się od jego Duszy Fizyczności. Szanując emocje – zauważamy i wyrażamy szacunek do duszy fizyczności drugiego człowieka. Wtedy człowiek czuje się zauważony i bezpieczny. Dusza Fizyczności rozkwita w cieple zauważenia, tak jak dziecko rozkwita w miłości.
Dawanie w materii — pieniędzy, rzeczy, czasu — ma sens tylko wtedy, gdy płynie z uczciwego zaangażowania. Nie o wielkość daru chodzi, ale o czystość intencji. Gdy dajemy coś, co nas kosztuje wysiłek lub rezygnację, powiększamy swoją przestrzeń. Wtedy to, co dajemy, wraca w formie wzrostu Duszy.
Ludzie, którzy całe życie dawali więcej, niż brali, nawet jeśli nie dorobili się dóbr, mają często najpiękniejsze Dusze Fizyczności. Żyją w zgodzie z zasadą: silniejszy karmi słabszego, a słabszy oddaje.
Każdy z nas może codziennie praktykować Pokój — przez uczciwość wobec własnych emocji, łagodność i czułość wobec własnego Serca i Serc innych. To jest prawdziwe życie: życie w jedności z Sercem i z Duszą.
Pokaż mniej