Dusza Nasza to realne, fizyczne życie.
To my — jako Dusze — mamy o siebie dbać,
mamy siebie miłować Miłością poprzez Pokój i Pokorę.
Miłowanie siebie przez Pokój i Pokorę to dbanie o własną energię,
a poprzez to — o Duszę Fizyczności,
o ciało, które ta energia utrzymuje.
W każdej chwili możemy stanąć jako Wola albo jako umysł.
Lecz zarówno Wola, jak i umysł mają dbać o Duszę,
o wewnętrzną energię, która przyszła na ten świat, aby siać Pokój i siać Miłość.
Aby o to dbać, trzeba to rozumieć, trzeba to czuć, trzeba tym żyć.
Trzeba stać się Miłością.
Poczujmy dziś sercem: czy mogę być lepsza dla siebie?
Każdy z nas dąży do bycia lepszym, lecz drogą staje się pytanie:
Czy idę przez umysł, czy idę przez czucie z Serca?
Umysł buduje ego, a ego zawsze znajdzie obejście.
Zawsze poszuka sposobu, aby nie dotknąć tego, co prawdziwe.
Czucie Sercem daje głęboki spokój i wyciszenie, którego umysł nie potrafi stworzyć.
Ten, kto potrafi rozróżnić czucie „z umysłu” od czucia „z Serca”,
szybko dotrze do swojej Duszy Fizyczności.
Nie da się wtedy zwieść umysłowi, bo Człowiek rozróżnia,
przez kogo lub przez co pragnie się kontaktować.
Dusza Fizyczności to subtelna energia, która jest naszym życiem.
To ona doprowadza Człowieka do Duszy Człowieka,
a poprzez Duszę Człowieka prowadzi do wielkiej Energii Stworzenia.
Miłowanie siebie jako Duszy jest fundamentem tej drogi.
Pokój, Pokora i Miłość są jej bramami.
Dziś poczujmy sercem, czy umiemy być lepsi dla siebie,
czy umiemy dbać o swoją energię, czy umiemy żyć z miejsca,
z którego przyszła na świat Nasza Dusza.