Wspólnie, jako Dusza Kolektywna Pokoju i Miłości, skierujmy dziś pokorną Miłość do Serca Pokoju i Miłości.
Dusza Kolektywna Pokoju i Miłości niesie wielką odpowiedzialność. Nie jest jedynie wspólną intencją ani piękną myślą o Pokoju. Jest świadomym działaniem wielu Istot, które poprzez własną Duszę wybierają Miłość, Pokój i odpowiedzialność za to, co wspólnie tworzą.
Dlatego dotknijmy dziś odpowiedzialności za Serce Pokoju i Miłości.
Zatrzymajmy się przy tym głębiej. Co oznacza dodać Miłość do Serca Pokoju i Miłości?
Oznacza to wnieść do wspólnego pola to, co w nas pokorne, czyste i prawdziwe. Oznacza to dawać nie z ego, nie z oczekiwania i nie z potrzeby uznania, lecz z Duszy, która rozumie, czym jest prawdziwe dawanie.
Kiedy dodajemy Miłość do Serca Pokoju i Miłości, realnie współtworzymy Pokój i Miłość w fizycznym świecie. To, co przekazujemy przez Duszę, może przejawiać się później w naszych słowach, czynach, decyzjach i relacjach.
Jeżeli przekaz płynie przez Duszę, możemy ufać, że zostanie właściwie niesiony. Dusza wie, jak dawać. Dusza wie, jak nieść Miłość. Dusza wie, jak budować Pokój bez przymusu, bez walki i bez oczekiwania.
Dlatego dziś przekażmy wspólnie do Serca Pokoju i Miłości naszą pokorną Miłość.
Niech będzie to Miłość spokojna.
Niech będzie to Miłość odpowiedzialna.
Niech będzie to Miłość, która nie szuka potwierdzenia, lecz po prostu daje.
Bo kiedy Człowiek daje pokorną Miłość przez Duszę, staje się częścią większego działania. Nie działa już tylko dla siebie. Współtworzy przestrzeń, w której Pokój i Miłość mogą wzrastać dla całego Stworzenia.
Niech więc dzisiejszy dzień będzie praktyką wspólnego przekazu.
Jako Dusza Kolektywna Pokoju i Miłości dodajmy do Serca Pokoju i Miłości to, co w nas najczystsze:
pokorną Miłość,
cichą obecność,
odpowiedzialne dawanie
i zrozumienie, że każdy prawdziwy dar przekazany przez Duszę buduje Pokój w świecie.