Rozważmy dziś, czy działamy dlatego, że coś naprawdę wypływa z Miłości, czy dlatego, że nam się opłaca.
Każdy Człowiek może zadać sobie proste pytanie: z jakiego miejsca wychodzę, kiedy coś robię? Czy wychodzę z Duszy, która kocha dawać, czy z ego, które liczy zysk, korzyść i potwierdzenie własnej wartości?
To, co opłaca się fizyczności, bardzo często nie opłaca się Duchowości. Świat fizyczno-materialny uczy Człowieka kalkulacji: co dostanę, ile zyskam, czy ktoś mnie doceni, czy mi się to zwróci. Dusza jednak nie zna takiego sposobu dawania.
Dusza kocha dawać.
Duchowość kocha dawać.
Każda rozumna Istota wie, że prawdziwe dawanie jest jednocześnie otrzymywaniem. Kiedy Człowiek daje bez oczekiwania, otrzymuje więcej, niż potrafiłby sobie wyobrazić. Nie zawsze w formie materialnej. Często otrzymuje Pokój, Miłość, zrozumienie, lekkość i głębszy kontakt ze Stwórcą.
Jeżeli jednak wychodzę z założenia: „robię to, bo mi się opłaca”, mogę odbierać sobie jako Człowiekowi znaczną część atrybutów Miłości. Bo Miłość nie kalkuluje. Miłość nie pyta najpierw, co dostanie w zamian. Miłość daje, ponieważ taka jest jej Natura.
Nie każde dawanie jest jednak takie samo.
Można dawać do ego — swojego lub drugiego Człowieka. Wtedy dawanie staje się sposobem na pochwałę, zależność, uznanie albo budowanie własnego obrazu.
Można też dawać do Duszy. Wtedy dar nie wzmacnia ego, lecz wspiera rozwój, Pokój i Miłość. Takie dawanie jest ciche, czyste i wolne od oczekiwania.
Dlatego niech każdy z nas dziś zdiagnozuje sam siebie.
Czy lubię dostawać do ego, czy do Duszy?
Czy lubię dawać do ego, czy do Duszy tego, kogo obdarowuję?
To bardzo ważne pytania, ponieważ pokazują, czy nasze działania prowadzą nas ku Miłości, czy tylko ku chwilowej korzyści.
Prawdziwy sukces dla Miłości rodzi się wtedy, gdy Człowiek daje bez kalkulacji, bez oczekiwania i bez potrzeby karmienia ego.
Wtedy dawanie staje się drogą do Duszy.