Czy zastanawialiśmy się kiedyś nad tym, jak coś niewidzialnego, czym jest myśl, może wpływać na nasze fizyczne ciało?
Myśl jest zjawiskiem nienamacalnym. Nie możemy jej dotknąć dłonią, zobaczyć oczami ani zważyć. A jednak to właśnie myśl może sprawić, że zaczynamy źle się czuć, chorować, tracić siłę, spokój i wewnętrzną równowagę.
Ciało fizyczne jest namacalne. Możemy je zobaczyć, poczuć, dotknąć. Myśl natomiast działa w przestrzeni, której oko nie widzi, ucho nie słyszy, a rozum często nie potrafi od razu pojąć. A jednak między tym, co niewidzialne, a tym, co widzialne, istnieje głęboka zależność.
Jeżeli nasze myśli mają wpływ na ciało, warto zadać sobie pytanie: jak buduje się zdrowie? I jak buduje się choroba?
Środowisko, które wybieramy, wpływa na nasze myśli. Jeśli wybieramy środowisko stresu, napięcia, lęku, pośpiechu i niepokoju, zaczynamy tworzyć w sobie przestrzeń, która obciąża ciało. Wtedy Człowiek powinien zatrzymać się i zobaczyć, co sam sobie czyni.
Jeśli natomiast wybieramy rozwój od Duszy Fizyczności, zaczynamy budować w sobie inną jakość. Pojawia się większa uważność, spokój, czułość wobec ciała i zrozumienie jego potrzeb. A jeśli rozwój prowadzimy od samej Duszy Człowieka, wtedy zaczynamy budować zdrowie głębiej — nie tylko w fizyczności, ale w całej Istocie Człowieczej.
Bo zdrowie nie zaczyna się wyłącznie od ciała. Zdrowie buduje się przez to, co myślimy, co czujemy, jakie środowisko wybieramy i z jakiego miejsca w sobie podejmujemy decyzje.
Rozważmy więc dzisiaj, jakie myśli karmimy każdego dnia. Czy są one pełne napięcia, oceny i lęku? Czy prowadzą nas ku spokojowi, zrozumieniu i Miłości do Duszy Fizyczności?
To, co zrozumiemy, warto wdrożyć w życie. Nie tylko o tym mówić, ale zacząć to budować.
Stańmy się rozumnymi naukowcami własnego życia. Obserwujmy siebie, swoje myśli, swoje ciało i swoje reakcje. Bo Człowiek, który zaczyna rozumieć, jak niewidzialne wpływa na widzialne, zaczyna świadomie budować zdrowie.