Przyjrzyjmy się sobie. Swoim myślom, słowom i czynom. Czy są one pokojowe?
Nie tylko wobec świata zewnętrznego. Najpierw wobec Duszy. Później wobec Człowieka. A dopiero na końcu wobec tego, co znajduje się na zewnątrz nas.
Znamy już zasady Pokojowości. Wiemy, że Pokój nie jest jedynie brakiem wojny. Pokój zaczyna się w Człowieku. Jest wewnętrznym poczuciem spokoju, zgodności i harmonii. Jest stanem, w którym to, co robię, daje mi spokój, ponieważ jest spójne z moim sumieniem.
Dlatego warto zadać sobie pytanie: czy to, co myślę, co mówię, co czuję i co czynię, buduje we mnie Pokój? Czy napełnia mnie miłością do Duszy? Czy prowadzi mnie do większej zgodności z tym, kim naprawdę jestem?
Każda myśl, każde słowo i każdy czyn wpływa na naszą Duszę, na Duszę Fizyczności i na całego Człowieka. Jeśli zaczynamy budować Pokój przez Miłość, świat zewnętrzny przestaje mieć nad nami taką władzę. Nie potrzebujemy już walczyć z tym, co na zewnątrz, aby poczuć spokój w sobie.
Kiedy napełniamy siebie Miłością do Duszy i Duszy Fizyczności, zaczynamy inaczej korelować ze światem. To nie świat musi się najpierw zmienić, abyśmy mogli być spokojni. To my, poprzez swoje myśli, słowa, uczucia i czyny, budujemy w sobie przestrzeń, w której Pokój staje się naturalnym stanem.
Prawdziwa Pokojowość zaczyna się od wewnętrznej szczerości. Od zobaczenia, czy to, czym żyję, naprawdę karmi moją Duszę Miłością.
Bo kiedy Człowiek buduje Pokój w sobie, jego obecność zaczyna budować Pokój także wokół niego.