W dniu dzisiejszym zatrzymajmy się na chwilę i skierujmy naszą Uwagę ku Stwórcy – ku Duszy, która mieszka w nas. Ta Dusza, będąca promieniem od samego Stwórcy, stworzyła sobie miejsce, w którym może doświadczać, wzrastać, kochać i rozwijać się. Tym miejscem jest nasze ciało – świątynia zbudowana z pierwiastków tej planety.
Ciało Człowieka to nie tylko fizyczna forma – to przestrzeń stworzona przez Duszę.
A więc zadajmy sobie pytanie: jaką Uwagę kieruję każdego dnia ku mojej Duszy? Jaką przestrzeń tworzę dla niej? Czy jestem świadoma/świadomy odpowiedzialności, jaką jako Wola ponoszę za tę Świątynię?
Człowieczeństwo to nie przywilej. Człowieczeństwo to odpowiedzialność.
Wiele Istot Człowieczych pragnie przywilejów – możliwości korzystania z ciała, życia, przestrzeni, lecz zapomina o obowiązku opieki nad tą Świątynią. A przecież Dusza Człowieka nie przyszła tu tylko, by istnieć – przyszła, by budować Pokój. I potrzebuje do tego czystej, kochającej przestrzeni – zarówno w ciele, jak i w czynach, słowach i myślach.
Czy codziennie dbam o tę Świątynię?
Czy ją czyszczę?
Czy wypełniam ją Miłością i Pokojem?
Zapraszam dziś do refleksji nad prawdziwym znaczeniem Człowieczeństwa.